Άμυνα & Ασφάλεια

Ένας μεγαλύτερος στρατιωτικός ρόλος για τη Γερμανία;

Γράφει ο Κάτς80

Η Γερμανική κυβέρνηση θα δημοσιεύσει σύντομα ένα νέο αμυντικό δόγμα, ένα «έγγραφο» στρατηγικής που θα καθορίζει τις κατευθυντήριες γραμμές για τη γερμανική πολιτική άμυνα, και είναι το πρώτο από το 2006.

Αυτό το έγγραφο έχει ήδη δεχτεί κάποια προσοχή στο εξωτερικό, κυρίως από το Ηνωμένο Βασίλειο, στο πλαίσιο του δημοψηφίσματος της χώρας για την παραμονή στην ΕΕ στις 23 Ιουνίου, και λόγω της εκτεταμένης κάλυψης από τον τύπο, για την υποτιθέμενη φιλοδοξία της Γερμανίας να χτίσει ένα «στρατό της ΕΕ».

Ωστόσο, ο απίθανος ρητορικός στόχος μιας ευρωπαϊκής άμυνας συσκοτίζει τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές της εξελισσόμενης πολιτικής άμυνας της Γερμανίας και την αυξανόμενη σημασία της για την ευρωπαϊκή άμυνα.

Η Γερμανία έχει από καιρό και είχε δύσκολες συζητήσεις σχετικά με το στρατιωτικό ρόλο της στην ευρωπαϊκή και την παγκόσμια ασφάλεια, πηγαίνοντας πίσω από την υποστήριξη της τότε Σοσιαλδημοκρατικής-Πράσινης κυβέρνησης για την επέμβαση του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο το 1999.

Η στρατιωτική συνεισφορά της Γερμανίας από τότε έχει κυμανθεί από την ισχυρή στήριξη και τη βοήθεια της Διεθνούς Ασφάλειας δύναμης (ISAF) στην αποστολή στο Αφγανιστάν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000 και με την αποχή της από το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που προηγήθηκε της στρατιωτικής επέμβασης του ΝΑΤΟ στη Λιβύη το 2011.

Στις αρχές του 2014, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, ο υπουργός Άμυνας, και ο ομοσπονδιακός πρόεδρος, αναφέρθηκαν όλοι μαζί ότι η Γερμανία θα πρέπει να αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη για τη διεθνή ασφάλεια, πράγμα που σημαίνει ότι το Βερολίνο θα πρέπει να συμβάλλει περισσότερο στρατιωτικά, καθώς και με άλλους τρόπους.

Το 2014 η προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία συγκλόνισε πραγματικά τη Γερμανία, η οποία έχει υποστηρίξει στη συνέχεια έντονα τους Ανατολικούς συμμάχους του ΝΑΤΟ.

Μετά της τρομοκρατικές επιθέσεις του Νοέμβριου του 2015 στο Παρίσι, η Γερμανία αποφάσισε γρήγορα να στείλει μια φρεγάτα και αναγνωριστικά αεροσκάφη για την υποστήριξη στο συνασπισμού του αντί-Ισλαμικού «Κράτους» στο Ιράκ και τη Συρία (έχοντας ήδη στείλει όπλα στους κούρδους της πεσμεργκά στο Ιράκ και πυραύλους Πάτριοτ στην Τουρκία στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ).

Παρά το γεγονός ότι ξοδεύει πολύ κάτω από το στόχο του 2% του ΑΕΠ για την άμυνα (λιγότερο από 1,2%) του ΝΑΤΟ, η Γερμανία είναι η τρίτη μεγαλύτερη χώρα που ξοδεύει στο ευρωπαϊκό τμήμα του ΝΑΤΟ. Επιπλέον, το Βερολίνο θα αυξήσει τον αμυντικό προϋπολογισμό του από 34.300.000.000 € (39,0 δις $) σε 39,2 δισεκατομμύρια € (44,6 δις $) από το 2020, σχεδιάζει να επενδύσει περίπου 130 δισεκατομμύρια € (148 δις $) στην άμυνα της υποδομές και τον εξοπλισμό από το 2030, και παράλληλα θα αυξήσουν της ένοπλες δυνάμεις.

Οι Εκθέσεις στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης λένε ότι ένα από τα κύρια μηνύματα του νέου αμυντικού δόγματος θα είναι ότι η Γερμανία θα πρέπει να ενισχύσει το στρατιωτικό της ρόλο στην παγκόσμια σκηνή. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το ΝΑΤΟ και η ΕΕ θα ωφεληθεί από μια ισχυρότερη γερμανική στρατιωτική συνεισφορά.

Μετά τη Βρετανία και τη Γαλλία, η Γερμανία είναι η μόνη άλλη ευρωπαϊκή χώρα που μπορεί επαρκώς εκτελέσει στρατιωτικές εργασίες αποτροπής συμβάλλοντας παράλληλα στη διαχείριση των εξωτερικών κρίσεων.

Η Γερμανική ηγεσία στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων και της εξωτερικής πολιτικής, δεν είναι πλέον νέα. Είτε συμφωνεί κανείς με τις πολιτικές ή όχι, το Βερολίνο είναι παράγοντας για την επίλυση στην Ευρωζώνη των προσφυγικών κρίσεων, οδηγεί τις διπλωματικές προσπάθειες για την κρίση στην Ουκρανία, καθώς και συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.

Αλλά η Γερμανία θα ενεργήσει στρατιωτικά μόνο σε συνασπισμό με τους άλλους και είναι απίθανο να ξεκινήσει στρατιωτικές επιχειρήσεις. 

Αυτό είναι σε αντίθεση με τη Γαλλία, η οποία έχει ξεκινήσει συχνά στρατιωτικές εργασίες σε ΕΕ και ΝΑΤΟ σε επίπεδα – και μάλιστα παρενέβη μονομερώς στο Μάλι και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία τα τελευταία χρόνια.

Επιπλέον, ακόμη και αν η Γερμανία έχει κάνει περισσότερα για την άμυνα από ό, τι οι περισσότεροι Γερμανοί πολιτικοί που δεν θέλουν να παραδεχτούν στην εγχώρια αγορά, οι γνωστές εγχώριες πολιτικές πιέσεις εξακολουθούν να είναι σημαντικές. Σε μια δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο του 2016 οι Γερμανοί ήταν λιγότερο υποστηρικτικές στη χρήση στρατιωτικής βίας για να υπερασπιστούν τους συμμάχους του ΝΑΤΟ, με περίπου 58% κατά.

Αυτό μπορεί να βοηθήσει να εξηγήσει γιατί η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ μέχρι στιγμής δεν αναφέρει τίποτα για την φιλοδοξία άμυνας της Γερμανίας, συν ότι έχει μια εκλογή το 2017.

Ακόμη και με το μεγάλο αμυντικό προϋπολογισμό της, η Γερμανία εξακολουθεί να στερείται επαρκώς στρατιωτικών δυνατοτήτων. Η γερμανική άμυνα είχε μια έλλειψη χρηστικότητας στρατιωτικών αεροσκαφών, για παράδειγμα, μόνο τα 38 Eurofighter (αεροσκάφη) είναι επιχειρησιακά από ένα απόθεμα 114.

Αλλά μια ισχυρότερη γερμανική στρατιωτική συνεισφορά στην ευρωπαϊκή άμυνα θα παραμείνει περιορισμένη από την εγχώρια πολιτική και ως εκ τούτου δεν θα πρέπει να αυξήσει αδικαιολόγητα τις ελπίδες ή τους φόβους των συμμάχων.

Χρήστος Κατσέας

2 replies »

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...